De Invidia (a)

Vespasianus regnavit qui diu remansit sine prole. Tandem per consilium sapientum quandam pulchram puellam de longinquis partibus mundi in uxorem duxit et cum ea in patria extranea diu remansit et prolem ex ea genuit. Post haec ad imperium suum accedere volebat, sed nullam licenciam ab ea poterat obtinere, sed semper dicebat: “Si a me recedis, meipsam occidere volo.” Imperator cum hoc audisset fecit fieri duos annulos optimos et sculpit in gemmis imagines huius efficaciae ut una esset imago memoriae et altera imago oblivionis. Cumque paribus annulis eas inseruisset, unum annulum scilicet oblivionis praebuit uxori alterum ipse tulit ut sicut pari amore sic paribus annulis scilicet insignirentur. Uxor cum annulum accepisset, statim cepit oblivisci amoris viri. Imperator haec videns ad imperium cum gaudio se transtulit nec ulterius est ad uxorem reversus. Et sic in pace vitam suam finivit.