De Filia Piratae

Rex quidam regnavit, in cuius imperio erat quidam iuvenis a piratis captus, qui scripsit patri suo pro redemptione. Pater noluit eum redimere sic, quod iuvenis multo tempore in carcere erat maceratus. Ille, qui eum in vinculis habebat, quandam pulchram filiam ac oculis hominum gratiosam genuerat, quae nutrita in domo erat, quousque viginti annos in aetate sua compleverat, quae saepius incarceratum visitatum ivit ac consolabatur. Sed ille in tantum desolatus erat, quod nullam consolationem recipere poterat, sed suspiria et gemitus continue emittebat.

Accidit quodam die, quod, cum puella eum visitaret, ait iuvenis ei: “O bona puella, utinam velles pro mea liberatione laborare!” Quae ait: “Quomodo potero hoc attentare! Pater tuus, qui te genuit, non vult te redimere, ego vero, cum sim tibi extranea, quomodo deberem hoc cogitare! Et si te liberarem, offensionem patris mei incurrerem, quia tuam redemptionem perderet pater meus. Verumtamen mihi unum concede, et liberabo te.” Ait ille: “O bona puella, pete a me, quid tibi placuerit! Si mihi est possibile, ego concedam.” At illa: “Nihil aliud peto pro tua liberatione, nisi quod me in uxorem ducas tempore opportuno.” Qui ait: “Hoc tibi firmiter promitto.”

Statim puella, patre ignorante, ipsum a vinculis liberavit et cum eo ad patriam suam fugit. Cum vero ad patrem suum venisset, ait ei pater: “O fili, de tuo adventu gaudeo. Sed dic mihi, qualis est ista puella, quam tecum duxisti!” Ait ille: “Filia regis est, quam in uxorem habeo.” Ait pater: “Sub poena amissionis hereditatis tuae nolo, ut eam in uxorem ducas.” Ait ille: “O pater, quid dicis! Plus ei teneor, quam tibi. Quando captus eram in manu inimici et fortiter vinculatus, tibi pro mea redemptione scripsi, et noluisti me redimere. Ipsa vero non tantum a carcere, sed a periculo mortis me liberavit; ideo eam in uxorem ducere volo.” Aitpater: “Fili, probo tibi, quod non possis in eam confidere et per consequens nullo modo inuxorem ducere. Patrem proprium decepit, quando, ipso ignorante, te a carcere liberavit. Pro qualiberatione pater eius multa perdidit, quae pro tua redemptione habuisset. Ergo videtur, quod tunon possis in eam confidere et per consequens nullo modo in uxorem ducere.

Item alia ratio est. Ista licet te liberavit, hoc fuit causa libidinis, ut posset te in virum habere, et ideo quia eius libido erat causa liberationis tuae, non mihi videtur, quod uxor tua erit.”

Puella audiens istas rationes ait: “Ad primam respondeo, quando dicis, quod ego decepi patrem meum proprium, quod non est verum. Ille decipitur, qui in aliquo bono diminuitur. Sed pater meus tam locuples est, quod alicuius auxilio non indiget. Cum hoc perpendi, iuvenem istum a carcere liberavi, ei si pater meus pro eo redemptionem accepisset, non multum propter hoc ditior fuisset, et tu per redemptionem depauperatus esses. Ergo in isto actu te salvavi, quod redemptionem non dedisti, et patri meo nullam iniuriam feci. Ad aliam rationem, quando dicis,quod ego ex libidine hoc feci, respondeo: hoc nullo modo potest fieri, quia libido aut est propter pulchritudinem aut propter divitias aut propter fortitudinem. Sed filius tuus nullum istorumhabuit, quia pulchritudo eius per carcerem erat annihilata; nec dives fuit, quia non habuit, undese ipsum redimeret; nec fortis, quia fortitudinem perdidit per carceris macerationem. Ergo sola pietas me movebat, quod ipsum liberavi.”

Pater hoc audiens non potuit filium arguere ulterius. Filius ergo cum magna solennitate eam in uxorem duxit et in pace vitam finivit.